توان نوری که از خورشید رخشان می شود حاصل

چه خسبی، کز سواد شب بیاض صبح شد پیدا

شکوفه رنگ شد مویت چو سرو آن به که برنایی

به رعنایی که بر پیران نزیبد کسوت دنیا

ز خاک تیره می جویی زهی سر گشته شیدا

ز نفس بد اگر نیکی طمع داری چنان باشد

که از زاغ سیه داری طمع سر سبزی ببغا