شکوفه رنگ شد مویت چو سرو آن به که برنایی

به صحرای قناعت رو که بی آهوست آن صحرا

شب برنایی ار در خواب بودی بود هم عذری

چه خسبی، کز سواد شب بیاض صبح شد پیدا

به رعنایی که بر پیران نزیبد کسوت دنیا

توان نوری که از خورشید رخشان می شود حاصل

ز خاک تیره می جویی زهی سر گشته شیدا