به رعنایی که بر پیران نزیبد کسوت دنیا

شب برنایی ار در خواب بودی بود هم عذری

چه خسبی، کز سواد شب بیاض صبح شد پیدا

شکوفه رنگ شد مویت چو سرو آن به که برنایی

توان نوری که از خورشید رخشان می شود حاصل

ز خاک تیره می جویی زهی سر گشته شیدا

ز نفس بد اگر نیکی طمع داری چنان باشد