چه خسبی، کز سواد شب بیاض صبح شد پیدا

تیه حرص پر آهو چو تازی نفس چون سگ را

به صحرای قناعت رو که بی آهوست آن صحرا

شب برنایی ار در خواب بودی بود هم عذری

شکوفه رنگ شد مویت چو سرو آن به که برنایی

به رعنایی که بر پیران نزیبد کسوت دنیا

توان نوری که از خورشید رخشان می شود حاصل