در ناصیه توست چو خورشید هویدا

ای مصعد اعلای ملایک گه پرواز!

مرغ حرم فکر تو را مهبط ادنا

ای سایه حق پرتو انوار الهی!

بی دردسر نیزه و آمد شد پیکان

بی آنکه لب زیر کند تیغ به بالا

اطراف بلاد تو شد از امن، مزین