بنشاند تجلی جمال تو به یکدم

وز شام پریشان تو خورشید مجزا

افتاده به هر حلقه ای از زلف تو، آشوب

برخاست به هرگوشه ای از چشم تو، غوغا

در زیر فلک شمع جهان تاب، مسیحا

وز شوق جمال تو دلم خون شد و هر دم

بر منظره چشم من آید به تماشا