از روی جهان برفکند زلف سیا را

گر آینه تیغ تو گوهر بنماید

رخساره به خون لعل کند کاه ربا را

ور صبح ضمیرت تتق از چهره گشاید

در پرده سرای تو کشد زهره به گردن

چنگ طرب مطربه پرده سرا را

آنجا که سحاب کرمت سایه بگسترد