از باغ وصل توست چو سروم به دست باد

موی تو می کشد ز قفا باز پس مرا

مجموع می روی تو و آشفته عالمی

چون مویت او فتاده شب و روز در قفا

پایم به گل فرو شده، سر رفته در هوا

باری هوای روی تو خواهد به باد داد

ما را اگر عنایت سلطان کند رها