موی تو می کشد ز قفا باز پس مرا

گردد خیال دوست همه گرد چشم من

آری، خیال دوست بگرداند آشنا

من می روم که روی بتابم ز کوی تو

مجموع می روی تو و آشفته عالمی

چون مویت او فتاده شب و روز در قفا

از باغ وصل توست چو سروم به دست باد