لیکن نداد همت او تن در آن قبا

طاس سپهر را همه صیتش بود، طنین

کاخ زمانه را همه شکرش بود، صدا

از چرخ دوخت بر قد قدرش قبای قدر

ای آستان حضرت تو مطلع امل!

وی آستین کسوت تو قالب سخا!

هم ذروه کمال تو افزون ز کم و کیف