ای آستان حضرت تو مطلع امل!

کاخ زمانه را همه شکرش بود، صدا

از چرخ دوخت بر قد قدرش قبای قدر

لیکن نداد همت او تن در آن قبا

وی آستین کسوت تو قالب سخا!

هم ذروه کمال تو افزون ز کم و کیف

هم سدره جلال تو بیرون ز منتها