شخص حسود رادم تیغت بردد مار

وی آستین کسوت تو قالب سخا!

هم ذروه کمال تو افزون ز کم و کیف

هم سدره جلال تو بیرون ز منتها

شاخ امید را نم کلکت بود نما

گر در سر حسود خیال بلا رکت

آید به خاصیت، سرش از تن شود جدا