شاخ امید را نم کلکت بود نما

هم ذروه کمال تو افزون ز کم و کیف

هم سدره جلال تو بیرون ز منتها

شخص حسود رادم تیغت بردد مار

گر در سر حسود خیال بلا رکت

آید به خاصیت، سرش از تن شود جدا

ملک آن توست و تیغ گران است در میان