ملک آن توست و تیغ گران است در میان

شاخ امید را نم کلکت بود نما

گر در سر حسود خیال بلا رکت

آید به خاصیت، سرش از تن شود جدا

بر خصم خویش می گذران هر زمان، گوا

گر چوب رایتت ز عصای کلیم نیست

بهر چه گاه چوب نماید، گه اژدها؟