بر خصم خویش می گذران هر زمان، گوا

گر در سر حسود خیال بلا رکت

آید به خاصیت، سرش از تن شود جدا

ملک آن توست و تیغ گران است در میان

گر چوب رایتت ز عصای کلیم نیست

بهر چه گاه چوب نماید، گه اژدها؟

دار السلام ملک تو عفویست بس فصیح