دار السلام ملک تو عفویست بس فصیح

بر خصم خویش می گذران هر زمان، گوا

گر چوب رایتت ز عصای کلیم نیست

بهر چه گاه چوب نماید، گه اژدها؟

زان سان که محو می شود از نسختش، خطا

ای آنکه چار بالش زربفت آفتاب

شد زیر دست قدر تو بر رسم متکا!