گر چوب رایتت ز عصای کلیم نیست

آید به خاصیت، سرش از تن شود جدا

ملک آن توست و تیغ گران است در میان

بر خصم خویش می گذران هر زمان، گوا

بهر چه گاه چوب نماید، گه اژدها؟

دار السلام ملک تو عفویست بس فصیح

زان سان که محو می شود از نسختش، خطا