زان سان که محو می شود از نسختش، خطا

گر چوب رایتت ز عصای کلیم نیست

بهر چه گاه چوب نماید، گه اژدها؟

دار السلام ملک تو عفویست بس فصیح

ای آنکه چار بالش زربفت آفتاب

شد زیر دست قدر تو بر رسم متکا!

حلم تو را چه باک «ولو بست الجبال»