بهر چه گاه چوب نماید، گه اژدها؟

ملک آن توست و تیغ گران است در میان

بر خصم خویش می گذران هر زمان، گوا

گر چوب رایتت ز عصای کلیم نیست

دار السلام ملک تو عفویست بس فصیح

زان سان که محو می شود از نسختش، خطا

ای آنکه چار بالش زربفت آفتاب