با شکوه کوه حلمت، ابر گریان بر جبال

ای سران ملک را شمشیر تو مالک رقاب!

باغ عدل از جویبار تیغ سبزت خورده آب!

با وجود جود دستت، برق خندان بر سحاب

می خورد تیهو به عهدت طعمه از منقار باز

می برد رو به عونت پنجه از شیران غاب