با وجود جود دستت، برق خندان بر سحاب

ای سران ملک را شمشیر تو مالک رقاب!

باغ عدل از جویبار تیغ سبزت خورده آب!

با شکوه کوه حلمت، ابر گریان بر جبال

می خورد تیهو به عهدت طعمه از منقار باز

می برد رو به عونت پنجه از شیران غاب

جود دستت بحر را نگذاشت آبی در جگر