جود دستت بحر را نگذاشت آبی در جگر

با وجود جود دستت، برق خندان بر سحاب

می خورد تیهو به عهدت طعمه از منقار باز

می برد رو به عونت پنجه از شیران غاب

بحر را کی با وجود جود دستت، بود آب

شام قهرت گر شبیخون آورد بر خیل روز

تا به روز حشر ماند تیغ صبح اندر قراب