بحر را کی با وجود جود دستت، بود آب

می خورد تیهو به عهدت طعمه از منقار باز

می برد رو به عونت پنجه از شیران غاب

جود دستت بحر را نگذاشت آبی در جگر

شام قهرت گر شبیخون آورد بر خیل روز

تا به روز حشر ماند تیغ صبح اندر قراب

ور مدار چرخ جز بر آب شمشیرت بود