بامید مرسوم و حرص مواجب

ثنایت به کارم درآورد ورنه

به یکبارگی بودم از شعر تایب

اگر مدح جاه تو گویم نگویم

ولی چشم دارم که از دولت تو

مراتب فزاید مرا بر مراتب

الا تا گشایند خوبان مه رو