چون فروغ ظفر پرچم سلطان پیداست

در سرم هست که چون موی تو کج بنشینم

وز رخ و قد تو گویم سخن روشن و راست

عکس رویت ز سواد زره موی سیاه

شاه دلشاد سر و سرور شاهان جهان

کز جهان آمده بر سر سخنش مو آساست

عکسی از بیرق او، غره غرای صباح