ای که با عرصه ملک تو جهان یک سرموست!

کز جهان آمده بر سر سخنش مو آساست

عکسی از بیرق او، غره غرای صباح

مویی از پرچم او، طره مشکین مساست

وی که با پرتو روی تو قمر کم زسهاست!

نعل شبرنگ تو موبند عروسان بهشت

گر دخیلت تتق پرده نشینان سهاست