وی که با پرتو روی تو قمر کم زسهاست!

عکسی از بیرق او، غره غرای صباح

مویی از پرچم او، طره مشکین مساست

ای که با عرصه ملک تو جهان یک سرموست!

نعل شبرنگ تو موبند عروسان بهشت

گر دخیلت تتق پرده نشینان سهاست

کلک بی رای تو حرفی نتواند بنگاشت