طبع من غوطه فکرت زده در بحر ثناست

قاصرم در صفتت گرچه به مدح تو مرا

هر سر موی بر اندام زبانی گویاست

می چکد آب ز مو شعر ترم را که بسی

جامه ای بافته ام بر قد مدح تو ز موی

بخر این جامه زیبا که به از صد دیباست

در پس گوش منه در حدیثم چون موی