جامه ای بافته ام بر قد مدح تو ز موی

هر سر موی بر اندام زبانی گویاست

می چکد آب ز مو شعر ترم را که بسی

طبع من غوطه فکرت زده در بحر ثناست

بخر این جامه زیبا که به از صد دیباست

در پس گوش منه در حدیثم چون موی

جای در گوش خودش کن که بدین پایه سزاست