جای در گوش خودش کن که بدین پایه سزاست

جامه ای بافته ام بر قد مدح تو ز موی

بخر این جامه زیبا که به از صد دیباست

در پس گوش منه در حدیثم چون موی

ناروایی چنین شعر به هر حال روا

نبود خاصه درین فصل که موینه رواست

شعر من بنده چو موی است و کمال سخنم