شعر من بنده چو موی است و کمال سخنم

جای در گوش خودش کن که بدین پایه سزاست

ناروایی چنین شعر به هر حال روا

نبود خاصه درین فصل که موینه رواست

راست مویی است که در عین کمال شعر است

از صنایع به بدایع سخن آراسته ام

غزض بنده ازین شعر نه مویی تنهاست