غزض بنده ازین شعر نه مویی تنهاست

شعر من بنده چو موی است و کمال سخنم

راست مویی است که در عین کمال شعر است

از صنایع به بدایع سخن آراسته ام

من که پروای سر ریش خودم نیست ز فکر

سر سودای سخنهای چو مویم ز کجاست؟

جای آن است که چون کلک تراشم سر و روی