از صنایع به بدایع سخن آراسته ام

نبود خاصه درین فصل که موینه رواست

شعر من بنده چو موی است و کمال سخنم

راست مویی است که در عین کمال شعر است

غزض بنده ازین شعر نه مویی تنهاست

من که پروای سر ریش خودم نیست ز فکر

سر سودای سخنهای چو مویم ز کجاست؟