من که پروای سر ریش خودم نیست ز فکر

راست مویی است که در عین کمال شعر است

از صنایع به بدایع سخن آراسته ام

غزض بنده ازین شعر نه مویی تنهاست

سر سودای سخنهای چو مویم ز کجاست؟

جای آن است که چون کلک تراشم سر و روی

که ز مو بر سر کلک آمده صد گونه بلاست