همچو موی سر زنگی تن ما از سرماست

خاطر آینه سیمای من اندر پی موت

گرچه چون شانه تراشیده ز سر چندین پاست

گرچه امروز سیه گشته و برهم جسته

آفتابی به تو گرم است مرا پشت امید

سرد باشد که کنم جامه مویی درخواست

می زد از بهر تراش استره سان بر سر سنگ