آفتابی به تو گرم است مرا پشت امید

گرچه چون شانه تراشیده ز سر چندین پاست

گرچه امروز سیه گشته و برهم جسته

همچو موی سر زنگی تن ما از سرماست

سرد باشد که کنم جامه مویی درخواست

می زد از بهر تراش استره سان بر سر سنگ

هرکه او کرد زبان تیز و ز کس مویی خواست