هرکه او کرد زبان تیز و ز کس مویی خواست

آفتابی به تو گرم است مرا پشت امید

سرد باشد که کنم جامه مویی درخواست

می زد از بهر تراش استره سان بر سر سنگ

بر سر مویم و مو بر سر من چون گویم

که نه ما بر سر موییم و نه مو بر سرماست

سرو را دوش شنیدم که مگر سلطان را