که نه ما بر سر موییم و نه مو بر سرماست

می زد از بهر تراش استره سان بر سر سنگ

هرکه او کرد زبان تیز و ز کس مویی خواست

بر سر مویم و مو بر سر من چون گویم

سرو را دوش شنیدم که مگر سلطان را

به تراشیدن موی سر شهزاده هواست

این سخن چون راست به لفظ مبارک بگذشت