تو را مقام اقامت به خانه دگر است

سرای خانه گیتی که خانه دودراست

در دو اساس اقامت منه که رهگذر است

تو کدخدایی این خانه می کنی، غلطی

مجال عمر تو چندانکه می شود کمتر

تو را امید فزون است و حرص بیشتر است

به اسمی و علمی از دو عالمی قانع