تو را امید فزون است و حرص بیشتر است

تو کدخدایی این خانه می کنی، غلطی

تو را مقام اقامت به خانه دگر است

مجال عمر تو چندانکه می شود کمتر

به اسمی و علمی از دو عالمی قانع

اگر چه خود تو برآنی که عالم این قدر است

شود درست عیارت ز آتش فردا