ز رفتن دگران پند جونه از ناصح

گل و بنفشه مرست و سر او باغ مرست

مشو ز حادثه ایمن که از فلک تا حشر

روان به ساحل گیتی قوافل حشر است

حقیقت سخن این است و غیر آن سمر است

به گردن همه تیغ اجل در آمده است

سبک سری که ز شمشیر مرگ بر حذر است