به گردن همه تیغ اجل در آمده است

روان به ساحل گیتی قوافل حشر است

ز رفتن دگران پند جونه از ناصح

حقیقت سخن این است و غیر آن سمر است

سبک سری که ز شمشیر مرگ بر حذر است

خدنگ چار پر مرگ باز نتوان داشت

هزار تو اگرت درع و جوشن و سپر است