که هر کجا که بران پا نهند چشم و سراست

سیاه کاسه بود وقت شام از آن تنگ است

بقای صبح کم آمد چرا که پرده در است

به خاک بر سر و چشم، سیر، به که به پا

صدت حدیث و خبر بر دل است ازین معنی

ولی دلت همگی زان حدیث بی خبر است

چو آفتاب زهر ذره می شود لامع