بقای صبح کم آمد چرا که پرده در است

تو روزی از در آنکس طلب که هر روزت

به قرص گرم خورشید آسمان وظیفه خوراست

سیاه کاسه بود وقت شام از آن تنگ است

به خاک بر سر و چشم، سیر، به که به پا

که هر کجا که بران پا نهند چشم و سراست

صدت حدیث و خبر بر دل است ازین معنی