به قدر خویش همه کس مقید قدر است

تو را ز خاصیت آفتاب چیست خبر

به غیر از آنکه از انوار دیده بهره ور است؟

درین سرا چه کسی نیست کز غمی خالی است

ز سوز سینه لب بحر روز و شب خشک است

ز آب دیده رخ ابر صبح و شام تر است

زنار ناله شنو اشک آتشش بنگر