که چمن را به گل و لاله و شمشاد آراست

روی بنما به من ای آینه حسن و جمال

که جمال تو ز آینه دل زنگ زد است

هست مشاطه باغ از رخ و قد تو خجل

ملکت حسن تو را بر طرف چشمه مهر

چیست آن سبزه نورسته مگر مهر گیاست

شب ز سودای تو بر سینه سیمین صباح