شب ز سودای تو بر سینه سیمین صباح

که چمن را به گل و لاله و شمشاد آراست

ملکت حسن تو را بر طرف چشمه مهر

چیست آن سبزه نورسته مگر مهر گیاست

هر سحر پیرهن شعر سیه کرده قباست

من گرفتم که به پولاد دلی آینه ای

گرچه پولاد دل است، آینه هم روی نماست