هر سحر پیرهن شعر سیه کرده قباست

ملکت حسن تو را بر طرف چشمه مهر

چیست آن سبزه نورسته مگر مهر گیاست

شب ز سودای تو بر سینه سیمین صباح

من گرفتم که به پولاد دلی آینه ای

گرچه پولاد دل است، آینه هم روی نماست

زیب دور قمر آمد چو خط آصف دهر