من این معز دین خدا را معزیم

کز لفظ من دهان جهان پر ز شکر است

از بحر مدح من به ثنایت درین محیط

هرجا سفینه ای است، کنون غرق گوهر است

کش صد غلام همچو ملکشاه و سنجر است

دوری ز حضرتت که گناهی است بس بزرگ

از بنده نیست، این ز سپهر ستمگر است