همت عالی او آن سدره بی منتهاست

طاق گردن خویشتن را بسته بر ایوان اوست

بر فراز لامکان، فراش قدرش خیمه زد

تا بدانستیم کین نه شقه شادروان اوست

کز بلندی آسمان در سایه احسان اوست

پیر گردون چون به عهد بخت بر نایش رسید

گفت دور من شد آخر این زمان دوران اوست